சங்கம் என்பது தமிழ் சொல்லா? தமிழ் சொல்லாயின் ஆதாரத்துடன் நிறுவ முடியுமா?
"சங்கம்" என்பது ஒரு தமிழ்ச் சொல்லா என்ற கேள்விக்கு வருவோம். நேரடியான விடை: இது ஒரு தூய தமிழ்ச் சொல் அல்ல; இது வடமொழியிலிருந்து (சமஸ்கிருதத்திலிருந்து) தமிழுக்கு வந்த ஒரு கடன் சொல் (Loanword) ஆகும். சமஸ்கிருதத்தில் உள்ள 'ஸங்க்கா' (Saṅgha - பேரவை, சபை, கூட்டம்) என்ற சொல்லிலிருந்து பெறப்பட்டது.
இதற்கான ஆதாரங்களையும், தமிழோடு இது எவ்வாறு கலந்தது என்பதற்கான வரலாற்றுப் பின்னணியையும் பார்ப்போம்:
சங்க இலக்கியச் சான்று:
சங்க கால இலக்கியங்களில் 'சங்கம்' என்ற சொல் பிற்காலத்தில்தான் நுழைந்துள்ளது. எட்டுத்தொகை மற்றும் பத்துப்பாட்டு ஆகிய சங்க நூல்களில் (எ.கா: குறுந்தொகை, அகநானூறு, புறநானூறு) புலவர்களைக் குறிக்கவோ, பாண்டிய மன்னர்களின் அவையைக் குறிக்கவோ 'சங்கம்' என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக **'அவை', 'கூட்டம்', 'களம்', 'பாசறை'** போன்ற சொற்களே பயன்படுத்தப்பட்டன.
இலக்கணக் கூற்று (தொல்காப்பியம்):
தமிழில் வடமொழிச் சொற்கள் எவ்வாறு வர வேண்டும் என்பதற்கான விதிகளைத் தொல்காப்பியம் 'வடசொல் கிளவி' என்ற பகுதியில் விளக்குகிறது. தமிழ் எழுத்துக்களில் இல்லாத 'ஹ' (ha) போன்ற ஒலிகள் தமிழில் கிடையாது. வடமொழியின் 'சங்ஹ' (Saṅgha) என்ற சொல், தமிழ் மரபுக்கு ஏற்ப வல்லெழுத்து பெற்று "சங்கம்" என்று திரிந்து வழக்கில் ஆயிற்று.
பக்தி இலக்கியக் காலம் மற்றும் மதுரைக் காலம்:
தமிழில் 'சங்கம்' என்ற சொல் முதன்முதலில் எப்போது பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது என்றால், அது பக்தி இலக்கியக் காலத்தில்தான் (குறிப்பாக இறையனார் அகப்பொருள் உரை மற்றும் பிற்காலப் பாண்டியர் காலத்தில்). வடக்கிலிருந்து சமணம் மற்றும் பௌத்தம் தமிழகத்தில் வேரூன்றியபோது, அந்தச் சமயக் கூட்டங்களையும் அமைப்புகளையும் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட 'ஸங்க்கா' (Saṅgha) என்ற சொல், தமிழில் 'சங்கம்' ஆனது. பௌத்த, சமணப் பள்ளிகளிலும் மடங்களிலும் கல்வி கற்பிக்கப்பட்ட இடங்கள் 'சங்கம்' என்று அழைக்கப்படலாயின.
ஒலியன் (Phonological) சான்று:
தமிழ் ஒலிப்பிற்கும் இலக்கணத்திற்கும் 'சங்கம்' என்ற சொல்லின் வடிவம் பொருந்தாது.
* தொல்காப்பிய இலக்கணப்படி, தமிழ்ச் சொற்களின் முதலில் 'ஞ', 'ந', 'ம', 'வ' போன்ற மெய்யெழுத்துகள் வருவதுண்டு. ஆனால், வடமொழிப் போல 'ச' (ஸ) காரம் தனித்து மொழிமுதலில் வருவது தமிழின் இயல்பு அன்று.
* மேலும், 'ங்' என்ற மெய்யெழுத்தைத் தொடர்ந்து 'க' வருவதும், அதன்பின் 'அம்' விகுதி பெறுவதும் வடமொழிச் சொற்கள் தமிழில் திரியும் முறையைக் காட்டுகிறது. தூய தமிழ்ச் சொல்லாக இருந்தால் இது 'கங்கம்' என்றோ அல்லது வேறு வடிவத்திலோதான் அமைந்திருக்க வேண்டும்.
சொற்பிறப்பியல் (Etymology):
சங் (Saṅ) என்றால் சமஸ்கிருதத்தில் 'ஒன்றாகச் சேர்தல்' அல்லது 'கூடுதல்' என்று பொருள்.
தமிழில் "கமுக்கம்", "சமூக" போன்ற வேர்ச்சொற்கள் இயல்பாக இருந்தாலும், பௌத்த மற்றும் சமண மதங்களின் தாக்கத்தினால் (அவர்களின் துறவிகள் கூட்டத்தை 'சங்கம்' என்றனர்) இந்தச் சொல் தமிழகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியது.
முடிவுரை:
வரலாற்று ரீதியாகவும், சொற்பிறப்பியல் ரீதியாகவும் "சங்கம்" என்பது ஒரு வடமொழிச் சொல்லே. அது வடமொழியிலிருந்து தமிழ் மொழிக்கு வந்து, தமிழின் இலக்கண முறைப்படி வடிவமடைந்து, இன்று தமிழின் சொத்தாகவே மாறிவிட்டது!
சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்த மதுரை என்றும் முதற்ச்சங்கம் என்றும் நாம் கூறும் பொழுது அதை சங்கம் என்று அக்காலத்தில் அழைத்தார்களா என்ற கேள்வி எழாமல் இல்லை.