எளி

Easy

Fabricius (1972)

எளி — v. i.

1. v. i. become feeble, low spirited, எளிமையடை.

• எளிவு — graceful simplicity accessibility, approachableness, சௌலப் பியம்.

எளி — v. t.

1. v. t. (caus. of எளி) cry out, disparage, தாழ்த்திக் கூறு.

• எளிதரவு — indigence, poverty, வறுமை; 2. lowness எளிமை.
• எளிமை — poverty, தரித்திரம்; 2. meanness, lowness, நீசம்; 3. facility, இலேசு (adjs. எளிய, எளிமையான, see Note under அருமை.)
• எளிது — being easy to be done.
• எளிதான காரியம் — an easy matter.
• சொல்வது எளிது — it is easy to say.
• எளிமைத்தனம் — poor circumstances.