மரபு

ம்அர்அப்உ மரபு மர் + அபு மரபு ஒரு குறிப்பிட்ட குழு/இனம்/வகை ஒன்றின் வழியில் தலைமுறைகள் பல தாண்டி தொடர்ச்சியாய் வரும்

established usage; tradition, custom ancestral line lineage; genetics

Tamil Wiktionary

மரபு — பெயர்ச்சொல் (Noun)

1. ஒரு மக்கட்தொகுதி/
2. பண்பாடு/
3. சிறப்பு பழக்கவழக்கம்/
4. நடைமுறை/பயிற்சிமுறை/முறையமை

[object Object]

Winslow (1862)

மரபு (marapu) — noun

1. Established usage, order, propriety, ancestral line–as in இருமரபு
2. Nature, property, குணம்
3. Antiquity, பழமை. (p.)

• மரபார் — As மரபினோர், 2.
• மரபிலக்கணம் — The use of appropriate terms–as யானையிலத்தி, not யானை விட்டை, the latter being used for horse's dung; also பசுவின்கன்று, not பசுவின்குட்டி.
• மரபினோர் — The worthy, சான்றோர். 2. Kinsfolks, relations, சுற்றத்தார்.
• மரபுச்சொல்–மரபுப்பெயர் — Names or terms appropriate in மரபிலக்கணம்.

Fabricius (1972)

மரபு — noun

1. nature, property, குணம்
2. established usage, தொன்முறை
3. antiquity, பழமை

• மரபார் — kinsfolks, relations.
• மரபிலக்கணம் — the use of appropriate terms.
• மரபினோர்–சான்றோர்–மரபார் — the worthy ; 2. as .

Tamil Moli Akarathi (1928)

மரபு (marapu)

1. குணம், பழமை, முறைமை, வமிசம்

மரபு (marapu)

1. 2- தந்தைவழி, தாய்வழி

மரபு (marapu)

1. குணம், பழமை, முறைமை

Tamil Lexicon (Univ. of Madras, 1924-1936)

மரபு (marapu) — noun

1. prob. மருவு-
2. Rule, law; established usage or order; that which is sanctioned by custom; முறைமை. ஈண்டு செலன் மரபிற் றன்னியல் வழாது (புறநா. 25)
3. (Gram.) Use of language sanctioned by ancient authors; சான்றோரின் சொல் வழக்குமுறை. (நன். 388.)
4. Antiquity; பழமை. (சூடா.)
5. Ancestral line; வமிசம். சூரியன் மரபுக்குமோர் தொன்மறு (கம்பரா. வாலிவ. 87)
6. Lineage; பாரம்பரியம். மூலன் மரபில்வரு மௌனகுருவே (தாயு. மௌன. 1)
7. Nature, property; இயல்பு. துன்னியார் குற்றமுந் தூற்று மரபினார் (குறள், 188)
8. Characteristic; இலக்கணம். நடைமிகுந் தேத் திய குடைநிழன் மரபும் (தொல். பொ. 91)
9. Good conduct, character; நல்லொழுக்கம். தங்கண் மர பில்லார் (நாலடி, 336)
10. Name, fame; பெருமை. உன் மரபு சொல்ல (பணவிடு. 113)
11. Greatness, ideal; மேம்பாடு. இசைமரபாக நட்புக் கந்தாக (புறநா. 217)
12. Justice; நியாயம். மரபுகொ லிது வென்பார் (சேதுபு. இலக்கும. 11)
13. Reverence, civility; வழிபாடு. மரபினா னோக்குகின்றான் (சீவக. 842)
14. Age, period of life; பருவம். சேய்மர பிற் கல்விமாண்பில்லாத மாந்தரும் (திரிகடு. 84)

IndoWordNet

மரபு — noun

1. பரம்பரையின் மீதுள்ள உண்மையான பற்று

மரபு — noun

1. பழங்கால முறைகளில் கருத்தைச் சார்ந்து, தகுந்த ஆதாரங்களையும் கூற்றுகளையும் குறிப்பிட்ட முறையில் கோர்வையாக முன்வைத்துக் கூறப்படுவது.

மரபு — adjective

1. பண்பாட்டின் எல்லா அம்சங்களும் பல காலமாகப் பின்பற்றப்பட்டு வருவது அல்லது பலரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நியதி

பாரம்பரியம் பக்தி மரபுவாதம் கொள்கை கோட்பாடு கருத்து

தமிழ்-தமிழ் அகரமுதலி (1985)

மரபு

1. முறைமை
2. சான்றோரின் சொல்வழக்கு முறை
3. பழைமை
4. வமிசம்
5. பாரம்பரியம்
6. இயல்பு
7. இலக்கணம்
8. நல்லொழுக்கம்
9. பெருமை
10. பாடு) நியாயம்
11. வழிபாடு
12. பருவம்