வாய்மை

mouth

Fabricius (1972)

வாய்மை — noun
  1. truth, உண்மை
  2. a word, சொல்
  3. strength, வலி

Winslow (1862)

வாய்மை (vāymai) — noun
  1. Truth, உண்மை
  2. A word, சொல்
  3. Strength, வலி. (சது)

Tamil Moli Akarathi (1928)

வாய்மை (vāymai)
  1. மெய் அதுசாத்துவிதகுணத் தொன்று, சொல், வலி
வாய்மை (vāymai)
  1. சொல், மெய், வலி

Tamil Lexicon (Univ. of Madras, 1924-1936)

வாய்மை (vāymai) — noun
  1. < id
  2. Word; சொல். சேரமான் வாரா யெனவழைத்த வாய்மையும் (தனிப்பா. i, 97, 19.)
  3. Ever-truthful word; தப்பாதமொழி. பொருப்பன் வாய்மை யன்ன வைக லொடு (கலித். 35)
  4. Truth; உண்மை. வாய்மை யெனப் படுவ தியாதெனின் (குறள், 291)
  5. (Buddh.) Sublime truths, numbering four, viz., tukkam, tukkōṟpatti, tukka-nivāraṇam, tukka-nivāraṇa-mārkkam; துக்கம் துக்கோற் பத்தி துக்கநிவாரணம் துக்கநிவாரணமார்க்கம் என நால்வகைப்பட்ட பௌத்தமத உண்மைகள். ஒன் றிய வுரையே வாய்மை நான்காவது (மணி. 30, 188)
  6. Strength; வலி. (சூடா.)

IndoWordNet

வாய்மை — noun
  1. ஏதாவது ஒரு நிகழ்வின் அனுபவம் அல்லது அறிவு போன்றவற்றால் அறியப்படுவது

உண்மை சத்தியம் பொய்யல்லாதது ஞானம் அறிவு

தமிழ்-தமிழ் அகரமுதலி (1985)

வாய்மை
  1. உண்மை
  2. சொல்
  3. தவறாச்சொல்
  4. பெளத்தசமய உண்மைகள்
  5. வலி

Tamil Wiktionary

வாய்மை
  1. சொல்
  2. தப்பாத மொழி
  3. உண்மை
  4. வலிமை
  5. துக்கம். துக்கோற்பத்தி துக்கநிவாரணம் துக்கநிவாரணமார்க்கம் என நால்வகைப்பட்ட பௌத்தமத உண்மைகள்