The thing possessed, property, possessions, movable property, உரியவை
Jewels, ornaments, ஆபரணம்
Wealth, riches, opulence, செல்வம். In the first meaning it is often in classical language affixed to other words. உடைமையுளின்மைவிருந்தோம்பலோம்பாமடமை... Poor in the midst of wealth are they who ignorantly neglect the duties of hospitality. (குறள்.) கல்வியுடைமைபொருளுடைமையென்றிரண்டுசெல்வமுஞ்செல்வமெனப்படும். The two possessions, viz.: knowledge and wealth are possessions indeed. (நீதிநெ.)
உடைமைக்காரன்–உடைமையாளன் — A proprietor, possessor, an owner. 2. An opulent person.
அன்புடைமை — Love, affection, kind-heartedness.
அறிவுடைமை — The possession of knowledge, knowledge.
அருளுடைமை — Grace, benevolence.
Fabricius (1972)
உடைமை
, உடைய, etc. see, under உடை.
Tamil Moli Akarathi (1928)
உடைமை (uṭaimai)
ஆபரணம், உடையதன்மை, உரிமை, பணதி, பாக்கியம், பொருள்
Tamil Lexicon (Univ. of Madras, 1924-1936)
உடைமை (uṭaimai) — noun
The state of possessing, having, owning; உடையனாந்தன்மை. அன்பீனு மார்வ முடை மை (குறள், 74)