தற்பெருமை

braggadocio

Tamil Lexicon (Univ. of Madras, 1924-1936)

தற்பெருமை (taṟ-perumai) — noun
  1. +. Self-praise, self-complacency; தற்புகழ்ச்சி. Loc.

IndoWordNet

தற்பெருமை — noun
  1. தற்பெருமை காணப்படும் நிலை
தற்பெருமை — noun
  1. ஒருவர் தன்னையும் தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் குறித்துப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்வது.
தற்பெருமை — noun
  1. சிறப்பை காண்பிப்பதற்காக அல்லது பொய்யான ஆடம்பரத்திற்காக கூறப்படுவது
தற்பெருமை — noun
  1. ஒருவர் தன்னையும் தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் குறித்துப் பெருமைப்பட்டுக்கொள்வது.

தற்புகழ்ச்சி வீண்பிரதிஷ்டை தன்மதிப்பு பகட்டு அகந்தை அகங்காரம் தம்பட்டம் தண்டோரா மனோபாவம் மனவுணர்வு மனசம்பந்தம் வேலை பணி