சுமை

வ. வ. 104 வெற்றிலை கொண்ட அளவுப் பெயர்பெருமாள் முருகன் (2000). கொங்கு வட்டாரச் சொல்லகராதி. பக். 88. குருத்து வெளியீடு. சுமத்து load, burden

load, burden, weight duty, obligation, responsibility

Tamil Wiktionary

சுமை — பெயர்ச்சொல் (Noun)

[object Object]

Winslow (1862)

சுமை (cumai) — noun

1. [vul. செமை.] A burden, load, weight, பாரம்
2. Bounden duty, obligation, responsibility, accountability, onerousness, கடமை
3. The burden of a family, of state, &c., குடும்பபாரம்; [ex சும, v.] (c.)

• சுமைகட்ட — To make up a load. 2. To place a burden on one.
• சுமைகாரன்–சுமையாள் — A porter, a carrier. 2. A man with a load, a bearer.
• சுமைகூலி — Porterage.
• சுமைதலை — See சுமதலை.
• சுமைதாங்கி — A platform of stone, brick or timbers, by the road side, to rest burdens upon. (c.)
• சுமைதீர்தல் — The removing of a burden–spoken of the marriage of a daughter, or relief from any heavy responsibility.

Fabricius (1972)

சுமை — noun

1. (சும) a burden, a load, பாரம்
2. bounden duty, கடமை
3. a measure equal to 60 measures
4. a bundle of 180 cocoanuts
5. bundle of 270 கவளி, of betel-leaves

• சுமைகூலி — the hire for carrying a burden.
• சுமைதலை–சுமதலை — see .
• சுமை தாங்கி — a rest or platform of stone etc. to place burdens upon.
• சுமையடை–சும்மாடு — a pad for the head for carrying, .
• சுமையாள்–சுமைகாரன் — a porter, carrier, bearer.
• சுமையெடுக்க — to carry a load.

Tamil Moli Akarathi (1928)

சுமை (cumai)

1. பாரம்

சுமை (cumai)

1. பரி, பாரம்

சுமை (cumai)

1. சும்மை

Tamil Lexicon (Univ. of Madras, 1924-1936)

சுமை (cumai) — noun

1. < சும-
2. Bearing, carrying; சுமக்கை. சுமைக்கடாத மெய் விடுத்தலே நன்று (பிரபுலிங். அக்கமா. துறவு. 21)
3. [M. cuma.] Burden, load, weight; பாரம்
4. Collection; தொகுதி. வார்சுமைப் பூக்கொண்டு (திருமந். 1834)
5. Duty; responsibility, as of managing a family; பொறுப்பு. Colloq
6. One inch of rain; ஓரங்குலமழை. Cg
7. A measure equal to 60 measures; 60 படி கொண்ட ஓர் அளவை. (G. Tj. D. I, 133.)
8. A bundle of 180 coconuts; 180 தேங்காய்கொண்ட அளவு. (G. Tj. D. I, 134.)
9. A bundle of 270 kavaḷi of betel-leaves; 270 கவளிகொண்ட வெற்றிலைக்கட்டு. (G. Tj. D. I, 134.)

IndoWordNet

சுமை — adjective

1. அழுத்தும் கனம்

சுமை — noun

1. மற்றவர்களுக்கு உபயோகமற்று இருக்கும் நிலை

சுமை — noun

1. அதிக கனம்.

சுமை — noun

1. விலங்குகளின் மீது ஏற்றப்படும் இலேசான சுமை

சுமை — verb

1. கனமான பொருட்களை தலை, முதுகு போன்ற பகுதிகளில் தாங்குதல்.

பாரம் கனம் நிலை ஸ்தானம் நிலைமை தரம் சூழ்நிலை பளு பொருள் மூட்டை வேலைசெய்

தமிழ்-தமிழ் அகரமுதலி (1985)

சுமை

1. சுமக்கை
2. பாரம்
3. தொகுதி
4. ஓரங்குல மழை
5. 60 படிகொண்ட ஓர் அளவை
6. பொறுப்பு
7. 180 தேங்காய்கொண்ட அளவு
8. 270 கவளிகொண்ட வெற்றிலைக்கட்டு