வெகுளி

Winslow (1862)

வெகுளி (vekuḷi) — noun
  1. Anger, wrath, கோபம். (சது.)

Fabricius (1972)

வெகுளி — noun
  1. anger, wrath, கோபம்
  2. a simpleton, an open-hearted person
  • வெகுளிக்காரன்–மனுஷன் — simpleton.

Tamil Moli Akarathi (1928)

வெகுளி (vekuḷi)
  1. கோபம், இது முக்குற் றத்துளொன்று, மாயையாக்கை பதி னெண் குற்றத்துமொன்று

Tamil Lexicon (Univ. of Madras, 1924-1936)

வெகுளி (vekuḷi) — noun
  1. < id
  2. Anger, wrath, one of mu-k-kuṟṟam, q.v.; முக்குற்றங் களுள் ஒன்றான கோபம். வெகுளி கணமேனுங் காத்த லரிது (குறள், 29)
  3. Dislike; hate; வெறுப்பு. ஒரு பொருளிடத்தும் விழைவொடு வெகுளியுறாது (திருப்போ. சந். குறுங்கழி. 5, 3)
  4. [T. vekali.] Simple-minded person; கபடமற்றவ-ன்-ள்

IndoWordNet

வெகுளி — noun
  1. கோபம் கொள்ளும் நிலை அல்லது தன்மை

சினம் கோபம் ஆக்ரோஷம் ருத்ரம் வெம்மை வெஞ்சினம் சீற்றம் காட்டம் கடுப்பு கடுமை ஆங்காரம் கொதிப்பு ரெளத்திரம் கோபதாபம் வேலை பணி

தமிழ்-தமிழ் அகரமுதலி (1985)

வெகுளி
  1. சினம்
  2. வெறுப்பு
  3. கபடமற்றவர்